Այսօր ես ուզում եմ խոսել մեկ կարևոր հարցի շուրջ, որը վերաբերում է ոչ միայն բարձրաստիճան պաշտոնյաներին, այլև մեր պետական համակարգում աշխատող տասնյակ հազարավոր քաղաքացիներին, նրանց ընտանիքներին և սոցիալական արդարության հարցերին։

Հասարակության տարբեր խմբերում պարգևավճարների թեմայով զգացմունքային և հաճախ անհամաձայն կարծիքներ են արտահայտվում։ Ես և մեր թիմը քննարկել ենք այս հարցը բոլոր տեսանկյուններից, և մենք հստակ սկզբունքային մոտեցում ունենք։

Մեր դիրքորոշումը հետևյալն է․ պետական համակարգի աշխատողները պետք է ունենան արժանավայել եկամուտներ, որոնք ներառում են ոչ միայն բարձր աշխատավարձ, այլև արդար և համակարգված պարգևավճարներ։ Սա անհրաժեշտ է, որպեսզի պետական համակարգը կարողանա կատարել իր առաքելությունը՝ լինելով պետության ողնաշարը։

Սակայն պարգևավճարների առումով անթույլատրելի է ցանկացած անարդարություն։ Չի կարող լինել այնպիսի իրավիճակ, երբ նախարարը ստանում է մի քանի միլիոն դրամ, իսկ նույն նախարարության կամ համակարգի այլ աշխատակից՝ ընդամենը 20-50 հազար դրամ։ Սա շատ անարդար է և վնասում է համակարգի վրա հասարակության վստահությունը։

Իմ սկզբունքային պահանջը պարգևավճարների նկատմամբ ֆիքսված և արդար կարգ է։ Պարգևավճարները չպետք է լինեն մեկ անձի կամ խմբի քմահաճույքից կախված, որտեղ միայն «իրեն հավատարիմներին» բաշխվեն մեծ գումարներ, իսկ մնացած աշխատակիցներին՝ մեկուսացված։ Սա անթույլատրելի է և պետք է արմատախիլ լինի։

Պետական համակարգի աշխատողները պետք է լինեն ոչ միայն ֆինանսապես պաշտպանված, այլև կադրային անկայունությունից։ Նրանք պետք է ունենան երաշխիքներ, որպեսզի յուրաքանչյուր նոր իշխանություն չգա և կադրային ջարդ չկատարի՝ իր կուսակցականներին աշխատանքի տեղավորելով։ Պետական ծառայողների համակարգը պետք է լինի անկախ և պրոֆեսիոնալ, ոչ թե քաղաքական խաղերի գերին։

Այս մոտեցումը, իմ կարծիքով, ամենահամապատասխանն է ներքին համերաշխության և սոցիալական արդարության սկզբունքներին։