Հայաստանը կարող է դառնալ ոչ միայն ազգային վերածննդի, այլև աշխարհաքաղաքական նշանակության կենտրոն՝ եթե մեր ռազմավարական մտքը կենտրոնանա մի քանի հիմնարար սկզբունքների վրա։ Սա պահանջում է ոչ թե պարզապես իշխանություն, այլ ռազմավարական մտքով զինված, կայուն և հանգիստ իշխանություն, որը կկազմի երկարաժամկետ ծրագիր՝ հիմնված ազգային համերաշխության և արդարության սկզբունքների վրա։
Այսպիսով, մեր երկրի ապագան կախված է մի քանի հստակ ուղղությունների համաձայնեցումից։
1. Հայաստանը՝ որպես ռազմավարական կենտրոն
Մեր փոքրությունը պետք է վերածվի առավելության։ Հայաստանը պետք է դառնա ոչ թե պարզապես տարածաշրջանի, այլ աշխարհաքաղաքական խաղի հարթակ՝ կամուրջ, որը կապում է տարբեր ուժային կենտրոնների՝ Ռուսաստանի, Իրանի, Հնդկաստանի և Արևմուտքի շահերը։ Մեր աշխարհագրական դիրքը պետք է դառնա ռազմավարական առավելության գործոն, ոչ թե թերություն։
2. Հայրենիքի պաշտպանություն և ժողովրդագրական վերածնունդ
Հայաստանը ոչ միայն աշխարհիկ, այլև հոգևոր հայրենիքն է։ Մեր պարտավորությունն է կանգնեցնել հայ ժողովրդի թվաքանակի կրճատման գործընթացը Հարավային Կովկասում, ինչպես նաև ապահովել մեր պատմական բնակության տարածքի անվտանգությունը։
3. Պետականություն՝ որպես ապագայի հավաստիք
Ապագա իշխանությունները պետք է ստանձնեն հետպատերազմյան վերականգնման պատմական առաքելությունը՝ ստեղծելով ժամանակակից, ինքնիշխան և ինքնաբավ պետություն, որը կդառնա ներկա և ապագա սերունդների համար անվտանգ տուն։ Այս տունը պետք է լինի ոչ միայն ֆիզիկական, այլև սոցիալական, տնտեսական և հոգևոր հզորություն։
4. Ռազմավարական ուղղություններ
Այս հիմնական նպատակները պահանջում են կոնկրետ քայլեր՝ ռազմական, քաղաքական, տնտեսական և մշակութային ոլորտներում։
Արտաքին քաղաքականություն: Ռազմավարական հարաբերությունների զարգացում Ռուսաստանի հետ՝ ռազմատեխնիկական համագործակցության և ինքնիշխանության հզորացման համար։ Թուրքիայի և Ազրբեջանի հետ պրագմատիկ հարաբերություններ՝ հիմնված փոխադարձ շահերի վրա։ Արցախի հայության իրավունքների պաշտպանությունը՝ միջազգային իրավունքի և մեխանիզմների շրջանակում։
Անվտանգություն և իրավապահություն: Անկախ դատական համակարգ, որը կապահովի օրենքի առջև հավասարություն և կդառնա գործադիր իշխանության զսպման հզոր գործիք։
Տնտեսություն և սոցիալական ոլորտ: Հավասար հնարավորությունների հասարակություն՝ կոռուպցիայի դեմ պայքարով, սոցիալական շարժունակությամբ և կառավարման թվայնացմամբ։ Միջին խավի զարգացումը՝ որպես ժողովրդավարության հենասյուն։ Ժողովրդագրական քաղաքականություն՝ ծնելիության խթանումով և ընտանեկան արժեքների պաշտպանությամբ։
Կրթություն և մշակույթ: Կրթական համակարգի ներառումն ազգային անվտանգության առաջնահերթությունների շարքում։ Ազգային գիտական ներուժի զարգացում։ Հայրենասիրական շարունակական կրթության համակարգ՝ սկսած տարրական դպրոցից։
Այս ռազմավարությունը պահանջում է ոչ միայն իշխանությունների, այլև ամբողջ հայկական հասարակության՝ սփյուռքի և հայրենիքի բոլոր գրագետ ու մտքով ազատ մարդկանց համախմբված ուժեր։ Միայն այս համատեղ ջանքերով կարող ենք ապահովել Բարգավաճ Հայաստանի իրականացումը։
