Անկախության հասկացությունը հաճախ օգտագործվում է որպես քաղաքական մանիպուլյացիայի գործիք, և կարևոր է այն պարզաբանել՝ խուսափելու համար պարզունակ պատկերացումներից։

Աշխարհում գոյություն ունի պետությունների միջազգային ճանաչման համակարգ։ Պետություն, որպես պետական սուբյեկտ, իրավաբանորեն ճանաչվում է Միավորված Ազգերի Կազմակերպության կողմից։ Սա նշանակում է, որ այն ունի իր իրավունքները և պարտականությունները։

Այնուամենայնիվ, պետության իրական անկախությունը, կամ ավելի ճիշտ՝ ինքնուրույնությունը, չի որոշվում միայն այս իրավական ճանաչմամբ։ Այն արդյունք է տվյալ պետության մարդկային, տնտեսական, ռազմական և, ամենակարևորը, ժողովրդի կամային պոտենցիալի գումարային արդյունքի։ Իրական անկախությունը չափվում է ոչ թե սահմանների, այլ ինքնուրույն որոշումներ կայացնելու և դրանք իրագործելու կարողությամբ։

Այս համատեքստում, Իրանը պայքարում է իր ինքնուրույնության համար։ Նրանք զոհաբերությունների գնով պաշտպանում են իրենց ինքնուրույնությունը՝ պայքարելով իր իրական անկախության համար։ Եթե Իրանը հաջողությամբ դիմանա, նա կդառնա ամենաանկախ պետություն, որը ունի սուվերենության բարձրագույն աստիճանը։

Իսկ ինչ է անում այն մարդը, ով սիրում է «անկախություն» եզրը օգտագործել որպես քաղաքական գործիք։ Նա, ով պնդում է, որ 15 կիլոմետր սահմանազատումով Հայաստանին անկախություն է բերել, այժմ գնացել է Եվրոպա և ելույթներ է ունենում այն մասին, որ ցանկանում է դառնալ ամենացածր աստիճանի վասալ։ Նա պատրաստ է զիջել իր սուվերենության վերջին նշույլները՝ արտաքին միջամտության շնորհիվ իշխանության մնալու համար։ Նա վարկաբեկում է իր քաղաքական ընդդիմադիրներին, հարևաններին և նույնիսկ եկեղեցին՝ իր իշխանությունը պահպանելու համար։

Այսպիսով, խոսել իրական անկախության մասին նշանակում է ոչ թե ցանկություն արտահայտել, այլ ցույց տալ այն գործով։ Իրական անկախությունը չի գտնվում Եվրոպայում հովանավորներ փնտրելու կամ իշխանության համար պայքարելու մեջ, այլ ինքնուրույն, հզոր և ինքնավստահ պետություն լինելու մեջ։