Ադրբեջանի փոխվարչապետի այցը Հայաստան պայմանավորված էր այն հանգամանքով, որ ադրբեջանցիները բարձրացրել էին 8 գյուղի վերադարձի հարցը։ Այս հարցի շուրջ բանակցությունների ընթացքը, թեև ինքնին հայտնի չէ, բայց իմաստավորվում է իշխող քաղաքական շրջանակների ներկայացուցչի հայտարարություններով։

Իմ կարծիքով, Փաշինյանի հայտարարությունները, որոնցում նա մի կողմից խոսում է Արծվաշենի Հայաստանի Հանրապետության ինքնիշխան տարածք լինելու մասին, իսկ մյուս կողմից՝ ընդգծում է, որ Հայաստանում կան ադրբեջանական տարածքներ, ցույց են տալիս բանակցային տրամաբանության որոշակի մոդել։ Ըստ էության, նա փորձում է հիմնավորել այն զիջումները, որոնք պատրաստվում է կատարել, իբրև անհրաժեշտություն, որը նա ինքն է ստեղծում։

Այս տրամաբանությունը, որը հիմնված է տարածքային զիջումների վրա, իհարկե, բարձրացնում է հարցեր։ Օրինակ, եթե Փաշինյանը հայտարարում է, որ ադրբեջանական տարածքներ կան Հայաստանում, ապա ո՞րն է այն մեխանիզմը, որով նա պլանավորում է վերադարձնել Արծվաշենը, որը նույնպես համարվում է Հայաստանի իրական ինքնիշխան տարածք։ Իմ տեսակետով, նման հարցումներին իշխանությունները պատասխան չեն տալիս, քանի որ նրանց քայլերը հիմնավորվում են միայն այն գործոնով, որ նրանք ինքն են բարձրացնում խնդիրը, բայց չեն առաջարկում դրա լուծման կոնկրետ ուղիներ։

Այս ամբողջ գործընթացը, իմ կարծիքով, ցույց է տալիս, որ Փաշինյանի հիմնական նպատակը ոչ թե տարածքների պաշտպանությունն է, այլ ադրբեջանական կողմից իր իշխանությանը աջակցություն ստանալը։ Բանակցությունները, այդ հարցում, դիտարկվում են որպես միջոց՝ ապահովելու համար ներքին քաղաքական կայունություն։

Այսպիսով, կարելի է եզրակացնել, որ Փաշինյանի կողմից առաջարկվող բոլոր զիջումները կատարվում են հենց այս բանաձևով՝ խնդիրը բարձրացնել, զիջում կատարել և այն ներկայացնել որպես անխուսափելի անհրաժեշտություն։ Սա, իմ կարծիքով, հիմնարար խնդիր է, որը հանգեցնում է այնպիսի արդյունքների, որոնցում Հայաստանը ոչ մի թիզ անգամ չի կարողանա վերադարձնել իր ինքնիշխան տարածքներից որևէ մեկը։