Այսօրվա աշխարհում խաղի կանոնները փոխվել են, և դրանց հասկանալը Հայաստանի համար գոյատևման հարց է։ Թեև աշխարհը շարունակում է լսել Թրամփի խոսքերը խաղաղության մասին, նրա գործողությունները ցույց են տալիս հակառակը։ Նրա սպառնալիքը «մի ամբողջ քաղաքակրթություն ոչնչացնելու» մասին, թեև ասված է Իրանի հասցեին, իրականում ցույց է տալիս այն մթնոլորտը, որտեղ ցանկացած քաղաքակրթություն կարող է դառնալ թիրախ։

Իրավիճակը նման է այն բանին, երբ աչքիդ առաջ ոչնչացնում են քո պատմությունը, քո ինքնությունը։ Արցախում, որտեղ հազարամյա եկեղեցիներն ու գերեզմանատոհմերը հին են Ադրբեջանից, ԱՄՆ-ից և շատ երկրներից, այս ոչնչացումը տեղի է ունենում։ Եվ երբ Հայաստանի իշխանությունը չի փորձում կանխել այս գործընթացը, ձայն հանել, միջազգային աղմուկ բարձրացնել, այն ոչ թե խաղաղություն է ապահովում, այլ ցույց է տալիս, որ դիմադրելու ցանկություն չկա։ Այս դեպքում, իշխանությունը ոչ թե խաղաղության, այլ անկարողության ֆիքսում է։

Այս տրամաբանության մեջ ի՞նչ է պահանջվում։ Պահանջվում է դիմադրություն։ Պահանջվում է ցույց տալ, որ քո ինքնությունը, քո պատմությունը և քո ապագան քեզն են։ Եթե դու չունես դիմադրության առանցք, եթե չունես դաշնակիցներ և եթե չունես խաղաղության երաշխիք, ապա քեզ, ժպիտները դեմքերին, կարող են հոշոտել։

Այս պայմաններում մեր ընտրությունները պետք է ուղղված լինեն ռիսկերը չեզոքացնելուն։ Մեր լիդերության խնդիրն է բացատրել ժողովրդին, որ մենք մեր ընտրությամբ կարող ենք դա անել։ Մենք պետք է ձգտենք դեպի նոր իշխանություն, որը կարող է Հայաստանը դարձնել «խաղաղ նավահանգիստ»՝ այս փոթորկված աշխարհում, որտեղ մեր փոքր երկիրը դուրս կլինի աշխարհի ուժեղների մրցակցության դաշտից։

Այս ամենը պահանջում է ոչ թե անվտանգության զգացում, այլ ակտիվ գործողություն։ Ինչպես ցույց է տալիս ֆեյսբուքյան հրապարակումը, նույնիսկ ամենաթիվեր բաները՝ ինչպիսիք են ծանրամարտի ֆեդերացիայի նախագահի պաշտոնը կամ վերելակների հիմնախնդիրը, կարող են դառնալ իշխանական անտեսանելիության և անկարողության խորհրդանիշներ։

Այսպիսով, խաղի կանոնները փոխվել են, և Հայաստանը պետք է խաղա՝ ոչ թե պասիվ դիտորդի դերում, այլ որպես ակտիվ մասնակից, որը պաշտպանում է իր ինքնությունը և ձգտում է դեպի ապագա։